to nie jest tak, że człowiek od razu się poddaje. wschody, zachody, księżyce i gwiazdy
muszą przejść swoją drogę, zanim zabraknie, nam sił, zanim zabraknie nam woli walki
godziny długich bezcelowych męczarni, nocy bezsennych i snu jak mgnienie
czas powolny w bezcelowym istnieniu, odpalony dżojnt, smuga dymu nad głową.
Zjadam tłustą chałwę,
pasę brzuch.
Dni zalepiam mrzonką,
słodkich snów.
Dookoła pada śnieg,
przyklejam się do kaloryfera.
Noce zimne są, tu i teraz.
Przelatuje mi, przez palce
świat. Nie wiem ile dni,
ani ile mam lat.
Tylko lodówka
wypełniona lepkim tłuszczem:
czekoladą, masłem, olejem w puszce.
Wszystko to mnie wycisza,
wytłumia emocje.
Wystarczy mi kaloryfer
i polucje nocne.
Widziałem matkę nad ranem. Płaczącą, w gorsecie. Nie chciałem jej widzieć. A przyszła. By tulić dziecko do piersi.
Widziałem matkę w południe. Stała wbita w ziemię, w podomce w kwiatki. Nie chciałem jej widzieć. A stała.
Wiem mamo, wiem. Ty też nie chciałaś.
Słyszałem matkę pod wieczór. Samotną w bólu ze śmiercią. Nic nie wiedziała.
Słyszałem matkę w nocy.. Jak uschłe drzewo. Zwracała. Nie jadła
Myślała, że spałem. Że nic nie słyszę.
Wiem mamo, wiem. Ja też nie chciałem. Nic słyszeć.
Tysiąc twarzy, tysiąc oczu, tysiąc palców, tysiąc głów i tysiąc torsów.
Tysiąc sutków, tysiąc smutków, tysiąc ust, tysiąc słów, tysiąc pocałunków.
Kręcimy się w tropikalne noce,
po mieście w ukropie.
Błyskają światła nocnych klubów.
Głosy rozbawionego tłumu,
który łapie odrobinki chłodu
z dmuchawy przy wejściu.
To punkt zaczepienia rozmowy,
każdy wygłodniały tej bryzy
z maszyny - uchyla lekko koszulkę
by na mokrym ciele poczuć liźnięcie chłodu.
Wtedy kupujesz piwo,
kosmopolityczna gromada cię obsiada.
Każdy dla każdego jest egzotycznym
zjawiskiem - padają krańce świata,
z których jakimś przypadkiem - dotarli
ci wszyscy ludzie, aż tu! W tym tropikalnym
ukropie nocy, w błyskach świateł narożnych dyskotek,
wszystkie twarze zdają się świecić - w uniesieniu chwili.
Oczy nie błądzą - nie czują wstydu,
który tak łatwo chowa się za dumą,
są spokojne i zdecydowane tego
co chcą zobaczyć!
Kogo chcą widzieć, kogo chcą
doświadczyć tej spoconej nocy.
Wszystkiego mi brak: oddechu mi brak, słów mi brak, umysłu mi brak i pewności mi brak i czasu mi brak…
Nocami snuje marzenia, długie jak strugi kropel, rozbitych przez deszcz o szyby, lub jak ogon komety - co leci by zderzyć się z ziemią!
Nieskończone i nierealne. Sny. I wizje na jawie. Marzenia astralne. Poza ciałem, tam mogę wszystko i jestem kimś.
Gdybym miał tylko tą pewność, że po śmierci można śnić - na pewno. Jakiś dowód, świadectwo, zeznanie choć jedno. Już dawno przestałbym żyć!
Wszystkiego mi brak: czuję się jak nielotny ptak, jak kret ślepy co widzieć by chciał, jak starzec co młodym być jeszcze raz marzył...
Wszystko mi idzie jakoś wspak, jakoś tak... Przemierzam bezwładnie czas, czekając by jaki cud mi się tu zdarzył...
